Mijn hormonale klachten begonnen al op vroege leeftijd. Rond mijn twintigste begon ik iets te ervaren dat ik ‘de klap’ noemde: na mijn ovulatie, of ongeveer 1,5 tot 2 weken voor mijn menstruatie, sloeg mijn gehele welzijn om. Ik voelde mij dan depressief, neerslachtig, vermoeid, gestresst en gehaast, gevolgd door gevoelige borsten, migraines en andere stressklachten in mijn lichaam. Ik sliep slecht: kwam moeilijk in slaap, werd vaak wakker en kon mijn bed niet uitkomen. Dit werd bij dokters ondergeschoven als klachten die horen bij mijn tienerjaren, maar ik wist dat het niet goed zat. Ik deed er precies 7 jaar over, toen een arts mij eindelijk wist te helpen.
Hij vertelde mij dat mijn lichaam niet genoeg hormonen aanmaakte: wat een tal van problemen blootlegde. Hij legde uit hoe stress van je progesteronaanmaak steelt en je, door dit tekort, nog meer stress kan ervaren. Hoe gebrekkige slaap en slechte levensstijl keuzes hier niet positief aan bijdroegen. Hij hielp mij met een hormoontherapietraject. Daarnaast moest ik aan de bak met therapie. Ik ging anders eten, anders leven, andere keuzes maken. Het was mijn omkeerpunt: vanaf dat moment heb ik besloten niet meer terug te hoeven naar maandelijkse ellende.
Dit is wat ik zou doen met de kennis van nu, om zelf de eerste kleine stappen richting een hormonale balans te vinden:
Nu je hebt besloten dat dit belangrijk voor je is, hoe ga je dit dagelijks inrichten? Welke grenzen zal je moeten stellen voor jezelf en anderen? Welke uitdagingen komen hier wellicht bij kijken? Hoe houd je compassie voor jezelf?
You can do it!